„Hún reyndi að gera lífið eins erfitt og hægt var“
Frétt úr aðalmeðferð í máli gegn Írisi Helgu Jónatansdóttur, sem er ákærð fyrir áreiti og umsáturseinelti. Fréttin rekur vitnisburð sonar eins brotaþolans um skilaboð, heimsókn að húsi fjölskyldunnar og áhrif málsins á föður hans.
„Hún virtist ekki vera með athyglina á því sem hann var að segja.“ Þessi setning blaðamanns um ákærðu segir meira um vinnubrögðin en flest annað í fréttinni. Hér er vitnisburður ekki endursagður. Blaðamaðurinn leggur sjálfur mat á hegðun nafngreindrar konu í miðri aðalmeðferð, og það mat hallar á hana. Sama á við um orðalag eins og „greinilegt og nánast áþreifanlegt“, sem er tilfinningaleg túlkun en ekki frásögn af því sem fram fór.
Að öðru leyti er vitnisburðurinn að mestu skýrt eignaður vitninu. Orð sonarins eru innan gæsalappa eða í viðtengingarhætti og orðið „meint“ er notað. Á einum stað rennur fullyrðing vitnisins þó inn í rödd blaðamannsins. Þar segir að skilaboð hafi meðal annars borist af persónulegum aðgangi Írisar Helgu, og það er sett fram sem staðreynd þótt einmitt það sé deiluefni málsins.
Dómsfrétt af einu vitni þarf ekki að rúma allt málið. Lesandinn fær þó hvorki að vita hvort verjandi spurði vitnið, hver afstaða ákærðu er til sakarefna né hvað nákvæmlega er ákært fyrir. Fyrirsögnin tekur orð vitnisins upp óbreytt. Ásamt lýsingunni á framkomu ákærðu skilur hún lesandann eftir með þá tilfinningu að sekt sé sönnuð áður en dómur fellur.
