Það sem ekki má nefna veldur skaða
Bæjarstjóri Ölfuss heldur því fram í skoðanagrein að þöggun um uppruna ofbeldismanna og þátt vinstri-öfgamanna í óeirðum í Þýskalandi ýti undir öfgaöfl. Hann tengir það við Köln 2015, kirkjubruna í Frakklandi og afbrotatölur á Íslandi. Niðurstaða hans er að þögn yfirvalda og fjölmiðla sé eldsneyti á upplausn samfélagsins.
„Frásagnir traustra fréttamiðla“ eru burðarstoð greinarinnar, en lesandinn fær aldrei að vita hvaða miðlar það eru. Greinin birtist sem skoðanagrein og er því metin á rökum og heiðarleika, en rök verða ekki sterkari en staðreyndirnar sem þau hvíla á. Roman Poseck, Friedrich Merz og Dobrindt eru þó nafngreindir, og frásögnin af Köln 2015 byggir á vel skjalfestum atburðum.
Veikari er kaflinn um Ísland. Tölurnar 41%, 41,6% og 61,4% eru settar fram án þess að tilgreint sé hvaðan þær koma, og þar er blandað saman „erlendum uppruna“ og „erlendum ríkisborgurum“, sem eru ólíkir hópar. Ekkert samhengi fylgir um hlutfall útlendinga af íbúum eða aldurssamsetningu, og hærra hlutfall í gæsluvarðhaldi getur skýrst af mati á flóttahættu. Fullyrðingar um leigubíla, sundferðir og heiðursglæpi standa án nokkurra dæma.
Það er höfundi til tekna að taka skýrt fram að yfirgnæfandi meirihluti innflytjenda hafi ekki átt hlut að máli. Hins vegar er orsakasamhengið milli þöggunar og uppgangs AfD sagt „ljóst“ án rökstuðnings, og ónafngreindir þingmenn sem hóta hegningarlögum eru andstæðingur sem lesandinn getur ekki metið.
