Þjóðará­tak í fjár­festingum

Greinin er skoðanagrein og ber að meta sem slíka, ekki sem fréttaflutning. Sterkasta atriðið er að höfundur kynnir sig skýrt sem framkvæmdastjóra skráningar hjá Nasdaq Iceland, sem gefur lesandanum strax nauðsynlegan samhengisvísi til að meta hagsmunastöðu hans. Hins vegar veikir það rökstuðninginn að nokkrar lykilfullyrðingar eru settar fram án stuðnings: til dæmis er fullyrt að „mikill sparnaður" sé til staðar og að „sumir vilja meina" að skortur sé á fjárfestingartækifærum, en hvergi er vísað til talna, rannsókna eða tilgreindra sérfræðinga. Staðhæfingin um að „beinar fjárfestingar séu ekki eins verðbólguhvetjandi og lánveitingar" er lykilforsenda greinarinnar en er sett fram sem augljós staðreynd án nokkurs rökstuðnings eða tilvísunar. Þetta dregur úr sannfæringarkrafti. Tónninn er fjörugur og skemmtilegur, og myndhverfingar eins og Slímon úr Draugabönunum gera lesturinn léttari, en þær geta líka gefið greinilega flóknu efnahagsriti of einfaldaða mynd. Kallið á „þjóðarátak" og „einfaldara regluverk" er þægilega óljóst; lesandinn fær litlar vísbendingar um hvaða reglur eru í vegi eða hvers konar aðgerðir ættu að koma til. Þrátt fyrir þessa galla er greinin vel uppbyggð, heiðarleg um hagsmunastöðu höfundar og kemur röksemdum sínum skýrt á framfæri.