Sækjandi fékk sínu framgengt: „Fabríkera einhver gögn og leggja fram“
Beint úr dómsal Héraðsdóms Reykjavíkur: Vísir greinir frá því að dómari hafi heimilað sækjanda að leggja fram myndir af meintum amfetamínbasa og bókar mótmæli tveggja nafngreindra verjenda. Fréttin er frumvinna úr réttarsal með nafngreindum aðilum, en fyrirsögnin hefur eftir verjanda þunga ásökun um að ákæruvaldið „fabríkeri“ gögn án þess að viðbragð sækjanda í morgun komi fram.
Fréttamaður var á staðnum, nefnir alla aðila með nafni og vitnar í bókanir sem færðar voru til bókar. Það er kjarnavinna í dómsmálafréttum og hún er unnin hér, ekki endursögð úr öðrum miðli. Lagagrundvöllurinn er líka tilgreindur, 37. grein sakamálalaga, sem lesandi getur sjálfur flett upp.
Veikleikinn liggur í framsetningu. Fyrirsögnin gerir sterkustu ásökunina, að ákæruvaldið falsi gögn, að aðalatriði fréttarinnar, en skýring sækjandans er aðeins endurtekin frá deginum áður. Hvort Arnfríður Gígja svaraði þessari ásökun í morgun kemur ekki fram; ef hún svaraði ekki átti að segja það.
Stærra gatið er dómarinn sjálfur. Fréttin segir að heimild hafi verið veitt en ekki einu orði um hvernig hún var rökstudd, þótt það sé einmitt kjarninn í ágreiningnum um upplýsingaskyldu. Þar hefði ein setning breytt miklu fyrir lesanda sem vill skilja hvers vegna framlagningin var talin heimil.
Snögg, nákvæm og upprunaleg frétt úr réttarsal, en hallandi fyrirsögn og ósagður rökstuðningur dómara draga hana niður.
