Má segja að börn á Íslandi hafi það gott?
Skoðanagrein á Vísi þar sem sérfræðingur í farsæld barna hafnar því að velja milli tveggja frásagna um stöðu íslenskra barna og byggir röksemdina á tölum úr Lýðheilsuvísum og eldri mælingum. Röksemdafærslan er óvenju heiðarleg gagnvart báðum sjónarmiðum en heimildatilvísanir eru ójafnar og starfsvettvangur höfundar ekki tilgreindur.
Greinin er birt sem skoðanaefni og þarf því ekki að leita andstæðra sjónarmiða. Þess í stað er meginkostur hennar sá að hún gerir það sjálf: tvær ólíkar túlkanir á sömu gögnum eru settar upp hlið við hlið og hvorug afskrifuð. Setningin um að meðaltalið sé ekki barn er ekki bara vel orðuð, hún er efnislegt framlag til umræðu sem oft er hrópuð.
Heimildavinnan er hins vegar ójöfn. Lýðheilsuvísar 2025 eru nefndir og þar getur lesandinn gengið að tölunum. Talan um barnadauða 1951 og 2025 og hlutfall ungmenna sem hafa orðið drukkin, 27,5 prósent á móti 5,2, eru nákvæmar niður í tugabrot en engin heimild er tilgreind. Þær koma væntanlega frá Hagstofu og rannsóknum á ungu fólki, en innan greinarinnar sjálfrar getur lesandinn ekki sannreynt þær.
Stærri veikleikinn er kynningin á höfundi. „Sérfræðingur í farsæld og réttindum barna“ segir ekkert um hvar hún starfar, og grein sem endar á hvatningu um að kasta ekki kerfinu út með baðvatninu kallar á að lesandinn viti hvort höfundur talar fyrir því kerfi eða um það.
