Var samninga­nefndin að vinna eftir um­boði Al­þingis?

Greinin er birt sem skoðun og skal metin á forsendum rökstuðnings og heiðarleika í meðferð efnisins. Sterkasti hlekkurinn í röksemdarfærslu höfundar er tilvísunin í opinbert nefndarálit þýska sambandsþingsins, þar sem tiltekin þýskumælt setning er tilvitnuð og þýdd. Þetta er aðgengilegt frumskjal sem lesendur geta í grundvallaratriðum sannreynt, og gefur greinunum traustan kjöl. Höfundur ber þetta saman við texta þingsályktunarinnar frá 16. júlí 2009 og álit meiri hluta utanríkismálanefndar, sem einnig eru opinber gögn. Röksemdarfærslan er hins vegar ekki án veikleika. Greinin leggur þá túlkun til grundvallar að orðalagið „rechne Island nicht mit Opt-outs, hoffe aber auf individuelle Lösungen" jafngildi því að samninganefndin hafi gefist upp á óskertum fiskveiðihagsmunum. Munurinn á „opt-out" og „sértækri lausn" er mikilvægur í samningamáli ESB og er alls ekki augljós eins og höfundur lætur að líta; ýmsar aðildarsamningstúlkanir gera ráð fyrir sértækum reglum sem tryggja sambærilega vernd án formlegra undanþága. Greinin kannar ekki þennan möguleika og fjallar ekki um hvað „individuelle Lösungen" gætu falið í sér eða hvernig hugtakið hefur verið notað í öðrum aðildarviðræðum. Þetta er veruleg eyða í röksemdafærslunni. Enn fremur er Stefáni Hauki Jóhannessyni, sem nefndur er með nafni og er miðlægur í ásökuninni, ekki boðið að svara; í skoðanagrein er slíkt ekki skylda en myndi styrkja trúverðugleikann verulega. Niðurstaðan er vel skrifuð skoðanagrein sem byggir á sannreynanlegu frumskjali en einfaldar flókin samningahugtök til þess að styðja fyrirfram ákveðna niðurstöðu, án þess að viðurkenna aðrar túlkunarmöguleikar.