Vill aukið eftirlit með störfum lögreglu – „Nú hefur lögreglan beitt rafbyssu á mann sem var að hlaupa í burtu frá henni“

Greinin er merkt sem ritstjórnarefni undir flokknum „Fréttir" en er í raun nánast eingöngu vettvangur fyrir skoðanir Þórhildar Sunnu Ævarsdóttur. Inngangurinn gefur til kynna staðreyndamiðaða fréttaskýrslu, meðal annars með tilvísun í lögmann mannsins og ástand hans, en meginmálið er langar tilvitnanir úr grein Þórhildar án þess að öðrum aðilum sé gefinn raunverulegur kostur á svörum. Yfirlýsing lögreglustjórans á Suðurnesjum er eingöngu höfð til marks í tilvitnun Þórhildar sjálfrar, ekki sem sjálfstæð heimild sem fréttamaðurinn aflaði. Þetta er verulegur ágalli: þegar atvikið varðar hugsanlega refsiverða háttsemi og alvarleg mannréttindamál, ber fréttaritara skylda til að leita beint til lögreglunnar, ráðuneytisins eða annarra hlutaðeigandi aðila og birta svör þeirra. Sú skylda er ekki uppfyllt hér. Framsetningin er einnig eftirtektarverð. Fyrirsögnin er bein tilvitnun úr greinargerð Þórhildar og stillir þannig tóninum áður en lesandi hefur lesið eitt orð. Fullyrðingin um að lögregla hafi gert vitni að eyða myndbandsupptöku er alvarleg ásökun sem stendur án stuðnings annarra heimilda eða frekari útskýringar; slíkt krefst sterkari rökstuðnings en einnar tilvitnunar. Á móti kemur að lögmaðurinn, Vilhjálmur H. Vilhjálmsson, er nafngreindur og segir frá ástandi mannsins, sem er sjálfstæð og sannreynanleg heimild. Þetta er þó of lítið til að vega upp á móti þeirri grundvallarveikleika að greinin virkar sem megafónn fyrir einn aðila í stað þess að vera fjölhliða fréttaskýrsla.