Eina sem mun gerast Strax er að Sjálf­stæðis­flokkur ætlar að selja eignirnar ykkar

Greinin er birt sem skoðanagrein og höfundur er skýrt tilgreindur sem framkvæmdastjóri þingflokks Samfylkingarinnar, sem er mikilvæg gagnsæisyfirlýsing. Á eigin forsendum skoðanagreinar má meta röksemdafærslu og heiðarleika frekar en jafnvægi heimilda. Höfundur vísar í stefnuskrá Sjálfstæðisflokksins, efnahagstillögur sem kynntar voru „fyrr á þessu ári" og ummæli formanns flokksins um sölu á hlut í Landsvirkjun, sem eru í grundvallaratriðum sannreynanlegar tilvísanir. Talan um 1.144 bílastæði og verð á Malbikunarstöðinni Höfða bæta við nákvæmni. Veikleikarnir eru þó nokkrir. Fullyrðingin um að Sjálfstæðisflokkurinn ætli að „selja flestar opinberar eignir á niðursettu verði" er matskennd túlkun sem sett er fram sem staðreynd, án beinna tilvitnana í stefnuskrána. Sama gildir um staðhæfinguna um að flokkurinn ætli að „leggja niður almenna íbúðarkerfið" og selja „mörg þúsund félagslegar íbúðir, án þess að nokkuð komi í staðinn"; þetta er veigamikil fullyrðing sem styðst ekki við beina heimild í greininni sjálfri, þótt hún kunni að byggja á stefnuskrá sem lesandinn gæti flett upp. Orðræðan er á köflum meiri hatursáróður en rökstudd pólitísk greining: setningar eins og „þetta skilur jafnaðarfólk vel, en hægriflokkar alls ekki" eru hreint gildismat án rökstuðnings. Ályktunin um að einkavæðing muni óhjákvæmilega leiða til verðhækkana er sett fram sem sjálfgefin þótt hagfræðileg rök séu flóknari. Sem skoðanagrein er þetta ásættanleg pólitísk röksemdarfærsla á kosningatímabili, en hún yrði sterkari ef höfundur vitnaði beint í texta stefnuskrárinnar frekar en að túlka hann frjálslega. Gagnsæið um tengsl höfundar við Samfylkinguna er forsvaranlegt, en lesandinn ætti að vita að þetta er í raun kosningaefni flokksins klætt í skoðanagreinarform.