Bolli Héðinsson skrifar: Bara á Íslandi hækkuðu lánin – og húsnæðið var boðið upp

Greinin er birt sem lesendagrein og skoðun, og ber að meta á þeim forsendum. Bolli Héðinsson kemur vel fram sem höfundur: hann er nafngreindur, fagleg staða hans er skýr og reynsla hans af efnahagsmálum og ráðuneytisstarfi er tilgreind. Kjarninn í gagnrýninni, að skýrsla fjármálaráðuneytisins vanmeti samfélagslegar afleiðingar gengisfalls krónunnar á fjárskuldbindingar og húsnæðistap, er rökstudd á skýran hátt og byggir á almennt þekktri sögu hrunsins. Samanburðurinn við nágrannalönd, þar sem vextir lækkuðu en íbúðalán hækkuðu ekki eins og hér, er sannreynanlegur og rökfræðilega trúverðugur. Á hinn bóginn er rökstuðningurinn fremur almennur. Fullyrðingin um að „fjárskuldbindingar hækkuðu eingöngu á Íslandi en í engu nágrannalanda okkar" er sett fram án tilvísana í tölulegar heimildir eða rannsóknir sem styðja hana sérstaklega, þótt vísa megi til þekktra staðreynda um verðtryggingu og gengisfall. Greinin hefði orðið sannfærandi ef höfundur hefði vísað til tiltekinna gagna eða tilgreint hvaða hluta skýrslunnar hann telur ófullnægjandi. Sem skoðunargrein frá sérfróðum aðila stenst hún þó vel, enda eru fullyrðingarnar samhljóma almennri þekkingu á íslenska hruninu.