„Þarna liggur hættan og þarna verðum við Íslendingar að tala alveg skýrt“

Greinin hefur þrjár nafngreindar heimildir: Costas Kadis, Hönnu Katrínu Friðriksson og Heiðrúnu Lindu Marteinsdóttur. Þrátt fyrir það er efnisleg umfjöllun nánast eingöngu í höndum Heiðrúnar Lindar, framkvæmdastjóra hagsmunasamtaka sjávarútvegsfyrirtækja. Orð ráðherra eru hvergi tilvitnuð, hvorki beint né óbeint, og sjónarmið Kadis fást einungis í einni stuttri setningarumgjörð sem segir hann „meðvitaðan" um mikilvægi sjávarútvegsmálanna. Þannig er grundvallarspurningunni, hvort ESB gæti raunverulega veitt varanlegar undanþágur, svarað eingöngu af fulltrúa hagsmunaaðila sem hefur augljósa afstöðu í málinu. Engin tilraun virðist gerð til að fá viðbrögð frá ráðherra eða ESB-fulltrúanum sjálfum um hvort undanþágufarið sé vonlaust eða hvort samningaleið sé fær. Þetta skekkir myndina verulega: lesandinn situr uppi með þá ályktun að varanlegar undanþágur séu fordæmalausar og ómögulegar, án þess að nokkur önnur rödd fái að meta málið. Auk þess er lokaefnisgreinin nánast endurtekning á því sem þegar kom fram, sem bendir til þess að textinn sé klippur eða illa klárfrágengin frétt. Heildstætt séð er fréttarefnið áhugavert en framsetningin of einhliða til að teljast fullnægjandi jafnvægi í fréttaflutningi.