Á­nægja með Höllu eykst

Maskína er nefnd sem uppspretta gagnanna, og prósentutölurnar eru nákvæmar og sannreynanlegar fyrir hvern sem fær aðgang að könnuninni. Það er jákvætt. Hins vegar vantar grunnupplýsingar sem lesa ætti í hverja frétt um skoðanakönnun: fjölda þátttakenda, skekkjumörk og tímabil gagnaöflunar. Án þessa veit lesandinn ekki hvort um sé að ræða þúsund manns eða hundrað, né hvort munurinn á milli mælinga sé marktækur eða innan skekkjumarka. Samanburðurinn við „síðustu mælingar" er óljós; hverjar voru þær, hvenær fóru þær fram og hver var þá svarhlutfallið? Framsetningin er hlutlæg í þeim skilningi að tölum er miðlað án augljósrar túlkunar, en fyrirsögnin „Ánægja með Höllu eykst" dregur athygli að jákvæðu niðurstöðunni án þess að nefna að þriðjungur var hlutlaus og aukningin „lítilleg." Greinin hefði verið talsvert sterkari ef ein til tvær setningar hefðu sett niðurstöðuna í samhengi, til dæmis borið saman við fyrri forseta á sama tímapunkti kjörtímabilsins. Engin rödd kemur fram nema tölurnar sjálfar; ekkert er rætt við stjórnmálafræðing eða fréttaskýranda. Þetta er algengt í stuttum könnunarfréttum og þarf ekki endilega að dragast frá, en aðferðafræðiupplýsingarnar eru veigameira atriði sem ber að gagnrýna.