Er engin frétta­mennska í þessu landi lengur?

Greinin er birt sem skoðun og á að meta sem slíka. Ragnheiður Stephensen kemur fram sem grunnskólakennari og talar af eigin reynslu úr Garðaskóla, sem gefur röksemdafærslunni ákveðið trúverðugleikavægi. Kjarni málflutningsins er skýr: Morgunblaðið hafi birt tölur um einkunnagjöf án þess að kanna hvað bjó að baki, og þannig gefið í skyn einkunnarverðbólgu sem höfundur telur ekki eiga við. Þetta er skýrt og rökrétt sjónarmið sem lesandinn getur tekið afstöðu til. Verulegur veikleiki er hins vegar að höfundur leggur fram tölulegar fullyrðingar, eins og að þriðjungur nemenda klárar stærðfræði 10. bekkjar í 9. bekk, án þess að vísa í nein gögn. Þessar tölur standa alfarið á orði höfundar; engin opinber heimild eða skjöl eru nefnd. Tilvitnun í „svör frá Morgunblaðinu" er athyglisverð en óljós: var þetta persónuleg samskipti, opinbert svar, eða eitthvað annað? Lesandinn fær ekki neina leið til að sannreyna þá fullyrðingu. Fyrir skoðanagrein er þetta ekki hörmulegt, en rökstuðningurinn hefði orðið mun sannfærandi ef höfundur hefði vísað í einhver opinber gögn eða a.m.k. nefnt hvort tölurnar byggðust á skýrslum skólans. Tilfinningaleg tónn greinarinnar, þótt skiljanlegt sé, dregur úr faglegum blæ hennar.