Enginn fótur fyrir fullyrðingum um rán í Lágafellskirkju

Styrkur greinarinnar felst í því að hún nefnir nafngreinda heimild, Hjördísi Sigurbjartsdóttur, aðstoðaryfirlögregluþjón, sem staðfestir að ekkert slíkt mál hafi borist lögreglu. Þetta gefur lesendum sannreynanlegan punkt. Veikleikinn er hins vegar augljós: kjarnastaðhæfingin, að „ekkert hæft" sé í fullyrðingunum, hvílir á ónefndum „heimildum Mannlífs" sem lesandinn getur ekki sannreynt. Greinin hefði orðið sterkari ef þessar heimildir væru tilgreindar nánar, til dæmis hvort rætt hafi verið við starfsfólk kirkjunnar eða prestinn sjálfan. Þá er athyglisvert að Gústaf sjálfur virðist ekki hafa fengið tækifæri til andsvara við afsönnun Mannlífs, sem er verulegur brestur í jafnvægi þegar greinin snýst beinlínis um fullyrðingar hans. Loks má nefna að tengsl Gústafs við Brynjar Níelsson og Sjálfstæðisflokkinn eru dregin inn í greinina án þess að útskýrt sé hvernig þau skipta máli fyrir efnið sjálft, sem gæti bent til pólitísks innrammans.