Kristrún segist bjartsýn: „Ég hef trú á þjóðinni“
Stutt vettvangsviðtal mbl.is við forsætisráðherra á kjörstað á degi þjóðaratkvæðagreiðslu. Frumheimild er nafngreind og orðrétt, en fréttin veitir lesandanum nánast ekkert samhengi um hvað er kosið, hvenær niðurstöðu er að vænta eða hvað aðrir segja.
Heimildin er eins bein og hún getur orðið: blaðamaður mbl.is hittir Kristrúnu Frostadóttur í Álftamýrarskóla, spyr hana tveggja spurninga og birtir svörin orðrétt. Þetta er frumvinna, ekki endursögn úr öðrum miðli, og spurningarnar eru sýndar lesandanum svo hann geti metið hvernig svörin komu til. Það er kostur sem á að nefna sérstaklega, því of margar fréttir af þessu tagi fela spurninguna.
Samhengið vantar hins vegar nánast alveg. Lesandi sem kemur að fréttinni án forþekkingar fær hvergi að vita hvað spurt er um í atkvæðagreiðslunni, hvernig spurningin er orðuð, hvenær kjörstöðum lokar eða hvenær tölur eru væntanlegar. Ráðherrann vísar til „mikillar þátttöku í umræðunni“ og fréttin lætur það standa án nokkurrar viðmiðunar. Hér hefði ein málsgrein af bakgrunni breytt fréttinni úr broti í heild.
Raddflóran er einsleit, sem er eðlilegt í svona kjörstaðaviðtali, en verður meira áberandi þegar viðmælandinn er forsætisráðherra sem jafnframt er talsmaður annars kostsins. Fréttin er ekki ójöfn í framsetningu; orðalag ritstjórnar er hlutlaust og fyrirsögnin er einfaldlega tilvitnun. Á kjördegi er þó lágmarkskrafa að lesandi sjái einhvers staðar að andstæð sjónarmið séu til, hvort sem það er með stuttri tilvísun eða tengingu við sambærilegt viðtal.
Frágangurinn er slakur. Inngangstilvitnunin er endurtekin orðrétt strax í fyrstu efnisgrein, gæsalappir vantar aftast í fyrsta svarinu og ritvillan „blaðmann" hefði átt að stöðvast í prófarkalestri. Smáatriði, vissulega, en þau draga úr trausti á vandvirkni.
Niðurstaðan: heiðarlegt, nafngreint og rétt afmarkað augnabliksviðtal sem gerir ekkert umfram það allra einfaldasta.
