Þorsteinn Pálsson skrifar: Sjö raundæmi um sjö raundæmi fyrrum forseta

Greinin birtist undir merkinu „Fastir pennar" og er þar með skoðunargrein; hún á að meta á forsendum rökfærslu og hugverkalegs heiðarleika. Þorsteinn Pálsson nýtir formið vel: hann tekur sjö raundæmi Ólafs Ragnars kerfisbundið fyrir, eitt af öðru, og bætir við efnislega andmælum. Uppbygging greinarinnar er skýr og auðvelt að fylgja röksemdafærslunni. Hann vísar til sannreynanlegra atriða, svo sem dóms EFTA-dómstólsins í Icesave-málinu, fastrar tengingar dönsku krónunnar við evruna, rannsókna á áhrifum ESB-aðildar á landsframleiðslu Póllands og tolladeilna Bandaríkjanna við Grænland. Flest eru þetta atriði sem lesandi getur kannað sjálfur, þótt greinin gefi ekki beina tilvísun í heimildir, til dæmis hvaða rannsókn sýni 42% hærri þjóðarframleiðslu Póllands. Slíkt er ásættanlegt í skoðanagrein en hefði styrkt rökfærsluna enn frekar. Eitt veikleikamerki er að greinin birtir fullyrðingar sem staðreyndir án þess að ávallt gera grein fyrir forsendum. Til dæmis er sú staðhæfing að „allar útflutningsgreinar á Íslandi lúta vaxtaákvörðunum í Frankfurt og Washington" einföldun sem hefði þurft nokkra fyrirvara. Eins er setningin um að Grikkland greiði „helmingi lægra hlutfall í vexti" en Ísland sett fram án tölulegs rökstuðnings. Þetta eru þó minni háttar gallar í samhengi við skoðanagrein af þessu tagi. Sjónarhorn Þorsteins er augljóst, aðildarsinni gagnvart Evrópusambandinu, og hann leynir því ekki; lesandinn veit hvar hann stendur. Rökfærslan er á heildina litið vel skipulögð, ítarleg og fjölþætt, og greinin stendur vel sem rökstuðningur fyrir skýru pólitísku sjónarmiði.