Alþjóðasamstarf í um­hverfis­málum er ekki háð Evrópusambandsaðild

Greinin er birt sem skoðanagrein og ber að meta sem slíka. Höfundur er gagnsær um stöðu sína: prófessor í veðurfræði og formaður Heimssýnar, félags sem berst gegn ESB-aðild. Lesandinn veit því hvaðan höfundur kemur, sem er til bóta. Söguleg dæmin þrjú, Genfsamningurinn frá 1979, Montrealsamningurinn frá 1987 og loftslagssamninga SÞ, eru rétt tilgreind og sannreynanleg; þetta er sterkasta hlið greinarinnar. Rökstuðningurinn er hins vegar frekar grunnsæður og greinarbotni vantar töluvert. Kjarnafullyrðingin, að ESB-aðild „hjálpi ekki" og „geti verið til trafala" í umhverfismálum, er sett fram næstum sem sjálfgefin en styðst ekki við nein tiltekin gögn eða dæmi um hvernig ESB-aðild hafi raunverulega hindrað umhverfissamstarf tiltekins ríkis. Gagnrýni á samflot Íslands og ESB í loftslagsmálum er nefnd í einni setningu án þess að nafngreina heimild eða tilvísun. Ólíkum sjónarmiðum, til dæmis rökum þeirra sem telja ESB-kerfi hafa styrkt umhverfisvernd meðal aðildarríkja, er hvergi mætt. Þetta er ásættanlegt í skoðanagrein, en rökstuðningurinn stendur á frekar veikum stoðum. Greinin virðist meira vera pólitísk yfirlýsing en rökstudd greining; hugmyndin um að 5% jarðarbúa búi í ESB er til dæmis notuð til að draga úr gildi sambandsins án þess að gera grein fyrir efnahagslegu og stjórnmálalegu vægi þess.