Norður-Kórea, ís­lensk stjórn­mál og raun­veru­leikinn

Greinin er birt sem skoðanagrein og ber að meta sem slíka. Styrkur hennar liggur í persónulegri reynslu höfundar sem aðalheimlid: Mía Marselína lýsir eigin hlutverki við stofnun Vinafélags Íslands-Norður-Kóreu og viðurkennir fyrri afstöðu sína, sem veitir henni ákveðna trúverðugleikastöðu til að fjalla um efnið. Heiðarleikinn í þeirri sjálfsgagnrýni styrkir rökstuðninginn. Veikleikarnir eru þó áþreifanlegir. Fullyrðingin um að „raunverulegur stuðningur" við einræðishætti sé til staðar innan Sósíalistaflokksins stendur án nokkurra dæma eða tilvísana; höfundur segir „virðist vera til staðar" en færir ekkert til sönnunar nema sína eigin fortíð. Þetta er veikt í skoðanagrein sem byggir meginmál sitt á þessari forsendu. Gagnrýnin á Miðflokkinn er enn óljósari: vísað er til „nýlegra ádeila á réttindi og baráttu hinsegin fólks" án þess að nafngreina ádeilurnar eða framsögumenn þeirra. Tilraunin til jafnvægis milli vinstri og hægri öfga er lofsverð hugmynd, en framkvæmdin verður yfirborðskennd vegna þess hve dæmin eru óljós í báðar áttir. Rökstuðningurinn um tengsl geðrofs og hugmyndafræðilegrar aðdráttarafls er forvitnilegur en gæti haft þau áhrif að undirstrika persónulega veikleika fremur en kerfislega gagnrýni, sem dregur úr pólitísku biti greinarinnar. Á heildina litið er greinin heiðarleg og vel skrifuð persónuleg endurskoðun, en sem pólitísk gagnrýni vantar hana fleiri áþreifanleg dæmi og tilvísanir til að rökstuðningurinn standi á eigin fótum.