Ég er líka að taka fullan þátt í sam­fé­laginu!

Sem skoðanagrein ber að meta þetta á forsendum rökstuðnings og heiðarleika í meðferð efnisins. Höfundur bendir á tiltekna setningu Þorgerðar Katrínar þar sem hún talar um að „taka fullan þátt í samfélaginu að nýju" með vinnu, og túlkar hana sem svo að heimavinna og umönnun teljist ekki þátttaka; þetta er skýrt og sanngjarnt innlegg í umræðuna. Einnig er vísað í færslu formanns BSRB, Sonju, á samfélagsmiðlum, sem er staðfestanleg heimild þótt ekki sé hlekkur gefinn. Veikleiki greinarinnar er hins vegar hversu víðtækar fullyrðingar eru settar fram án stuðnings: höfundur segir til dæmis að „barnasvæðum fer minnkandi" og „kvenfélögum fer líka fækkandi" án þess að vísa í tölur eða heimildir, sem dregur úr sannfæringarkrafti. Skipulag textans er nokkuð endurtekið; sama meginhugsunin kemur aftur og aftur í aðeins breyttri mynd, sem veikir framlagið sem rökræðu. Á móti kemur að höfundur er heiðarleg um eigin stöðu, tekur skýrt fram að hún sé ekki að verja tiltekinn stjórnmálaflokk, og gerir greinarmun á réttindum kvenna og gagnrýni á samfélagslega þróun. Fyrir skoðanagrein er þetta ásættanlegt framlag, en rökstuðningurinn hefði orðið sterkari með dæmum og gögnum fremur en tilfinningalegum endurtekningum.