Aftur til for­tíðar – leik­skólinn sem réttur eða geymsla?

Sem skoðanagrein á höfundur fullan rétt á að taka skýra afstöðu, og Kristín Dýrfjörð gerir það af myndugleika. Hún vísar í stefnuskjal Sjálfstæðisflokksins og byggir röksemdafærslu sína á orðalagi þess, sem er gott; lesandinn getur athugað heimildina sjálfur. Meginröksemd greinarinnar er skýr: hugtakið „gæsla" sé efnislega frábrugðið „menntun" og feli í sér viðhorfsbreytingu gagnvart börnum. Þetta er rökstutt með vísan í orðræðugreiningu á stefnuskjalinu og ónefndri bók um leikskólann sem geymslu eða uppeldisrými. Það sem veikir greinina sem rökstuðning er tvennt. Í fyrsta lagi er fullyrðingin um að stefnan miði að því „að draga úr menntun leikskólakennara" sett fram án beins tilvitnunar í stefnuskjalið eða nákvæmrar útskýringar á hvaða ákvæði sé átt við. Þetta er eitt af lykilatriðum greinarinnar og krefst betri stuðnings. Í öðru lagi er orðræðan stundum of tilfinningaleg til þess að þjóna röksemdafærslunni vel; samlíking leikskólans við „Excel-skjal" og „lágvöruverslun" (sú síðari fengin að láni frá oddvitanum sjálfum) er lífleg en segir meira um andrúmsloft en efnisleg rök. Greinin hefði öðlast meiri þunga ef höfundur hefði vísað í rannsóknir á áhrifum umönnunargæða á þroska ungbarna eða dregið fram dæmi úr öðrum löndum þar sem sambærilegar stefnur hafa verið reyndar. Engu að síður er höfundur vel kynnt til sögunnar, faglega hæf á sviðinu, og framsetningin er á heildina litið heiðarleg um að þetta séu hennar túlkanir.