Fram­kvæmda­stjórar SA styðja hækkun kostnaðar við opin­bert eftir­lit

Greinin er birt sem skoðun og ber að meta sem slíka. Höfundur greinir sig skýrt sem stjórnarmann í Samtökum heilbrigðiseftirlitssvæða, sem er til fyrirmyndar; lesandinn veit þegar í upphafi hvaðan hagsmunir liggja. Rökstuðningurinn er í grunninn samheldinn: höfundur bendir á að ósamræmi í eftirliti stafi af vanrækslu ríkisvaldsins á reglugerðarvinnu og fjármögnun, ekki af dreifðu skipulagi. Tilvísun í athugasemdir Eftirlitsstofnunar ESB og í uppsafnaðan halla Matvælastofnunnar upp á 1,3 milljarða styrkir röksemdafærsluna; tölurnar eru sannreynanlegar í opinberum gögnum þótt ekki sé vísað beint í skjöl. Það sem veikir greinina er einhæfni í rökstuðningi. Kjarnafullyrðingin, að flutningur eftirlits auki kostnað í stað þess að draga úr honum, byggist á ágiskun um tvöföldun eftirlitsgjalda sem er sett fram sem nánast sjálfgefin niðurstaða án þess að útfærsla fyrirhugaðrar breytingar sé rakin eða þeim sem standa að henni sé svarað efnislega. Samanburður við fyrirkomulag annarra landa er nefndur í einni setningu án nokkurra dæma; slíkur samanburður styrktist verulega ef eitt eða tvö lönd væru nefnd. Fyrirsögnin er afdráttarlaus ásökun sem fer nokkuð lengra en efni greinarinnar styður; hún á erfitt með að standast sem hlutlaus lýsing á afstöðu framkvæmdastjóranna. Sem pólitískt innlegg í opinberri umræðu er þetta þó sæmilega vel rökstutt og gagnsætt um hagsmunatengsl höfundar.