„Vilja til að ganga í Evrópusambandið“
Skoðunargrein Hjartar J. Guðmundssonar byggir á þremur nafngreindum og tímasettum tilvitnunum auk viðræðuramma ESB, sem gerir fullyrðingarnar sannreynanlegar. Röksemdafærslan sjálf er hins vegar þunn: hún hvílir nær eingöngu á tilvísun í álit annarra og tekst ekki á við kjarna deilunnar sem hún þykist svara.
Greinin er birt undir skoðanamerki Vísis, og á þeim forsendum er hún metin. Það sem stendur upp úr er hversu vel tilvitnanirnar eru merktar: aðsend grein Maximilians Conrad á Vísi, ummæli Magnúsar Árna Skjaldar Magnússonar við DV 10. janúar, framsaga Štefans Füle fyrir utanríkismálanefnd í október 2011 og orðalag úr viðræðuramma sambandsins. Lesandi getur flett hverju einasta atriði upp. Það er meira en margir skoðanahöfundar bjóða upp á.
Gallinn liggur í röksemdafærslunni. Höfundur staflar upp tilvitnunum í þrjá aðila sem allir segja hið sama og kallar það staðreynd, en færir engin sjálfstæð rök. Alvarlegra er að hann notar orð Conrads gegn þeirri niðurstöðu sem Conrad sjálfur virðist draga; sami höfundur birtir samhliða grein um fullveldi og yfirþjóðlegar stofnanir sem Hjörtur lætur ósnerta. Að grípa eina setningu úr grein andmælanda og láta hana bera uppi gagnstæða ályktun er löglegt en ekki örlátt.
Þá er deilan sem greinin þykist útkljá ekki sú deila sem raunverulega stendur yfir. Fáir halda því fram að unnt sé að sækja um án vilja til inngöngu; ágreiningurinn snýst um hvort niðurstaða viðræðna eigi að fara í þjóðaratkvæði og hvort vilji ríkisstjórnar bindi þjóðina. Það sjónarmið er hvergi nefnt, hvað þá svarað. Niðurstaðan: heimildameðferðin er til fyrirmyndar, hugsunin ekki.
