Kvarta til Persónuverndar vegna gjalds fyrir eigið lánshæfismat

Stærsti veikleiki þessarar fréttaskrifa er að Creditinfo fær enga rödd í greininni. Hér er um að ræða ásakanir um ólögmæta gjaldtöku, sem er alvarlegt orðalag, en hinn meinti brotamaður fær ekki tækifæri til að svara. Greinin nefnir til dæmis að samkvæmt upplýsingum Creditinfo virðist vera hægt að biðja um afrit, en þessi atriði koma fram án beinna svara frá fyrirtækinu. Þetta er grundvallarregla í fréttamennsku: þegar einn aðili leggur fram formlega kvörtun og fullyrðir um ólögmæti, ber blaðamanni skylda til að leita til hins aðilans. Einnig hefði verið mikils virði að fá afstöðu Persónuverndar til þess hvort stofnunin taki kvörtunina til meðferðar, eða a.m.k. lögfræðilegt mat á því hvort gjaldtakan stangist á við persónuverndarlög. Framsetningin hallast verulega í átt að sjónarmiðum samtakanna. Orðalag eins og „féþúfa" úr tilkynningu þeirra er eina tilvitnunin í greininni, sem gefur lesanda þá tilfinningu að niðurstaðan sé þegar ljós. Staðreyndir um verðlagningu virðast þó vera staðfestanlegar og skýrar, sem er jákvætt. Á heildina litið er þetta einhliða fréttatilkynningarblaðamennska þar sem vantar veigamikinn andmælarétt.