Full­veldi, upp­lýst um­ræða og á­byrg á­kvörðun

Greinin er birt sem skoðanagrein og höfundur er skýrt auðkenndur sem þingmaður Framsóknarflokksins; þetta er ritstjórnarlega heiðarlegt. Sem rökstuðningur er textinn vel skipulagður: hann setur fram meginspurningu (hvað á ESB-aðild að leysa?), vísar í samanburð við önnur Norðurlönd og Noreg, nefnir Sviss sem fordæmi um tvöfaldan meirihluta og bendir á innri mótsögn í orðum forsætisráðherra um „lélegan samning". Þetta gefur lesandanum nokkuð til að vega og meta. Á hinn bóginn er rökstuðningurinn sértækari en hann lítur út fyrir. Fullyrðingin um að Ísland hafi risið „hraðar upp eftir fjármálahrunið en mörg evruríki" stendur án tilvísunar í gögn eða mælikvarða; lesandinn getur ekki kannað hana nema leita sjálfur. Samanburðurinn við Pólland og Tékkland er villandi: bæði ríkin eru aðildarríki ESB og njóta innri markaðarins, þau hafa einungis ekki tekið upp evruna, sem er allt annað mál en að standa utan sambandsins. Þessi samdráttur á flóknu efni í einfalt „standa utan" er einmitt sú einföldun sem höfundurinn ásakar ríkisstjórnina um. Einnig er krafan um „upplýsta umræðu" nokkuð einhliða: greinin sjálf tilgreinir engan kost við aðild sem hún vegi síðan gegn göllum, heldur er niðurstaðan fyrirfram gefin. Það er eðlilegt í skoðanagrein, en dregur úr þeirri „heiðarlegu greiningu" sem höfundurinn krefst af öðrum. Sem skoðanatexti er greinin sæmileg; rökin eru skiljanleg þótt gagnastuðningur sé veikur og samanburðir stundum ónákvæmir.