Hver á að leggja símann frá sér?
Skoðanagrein kennara og skólastjórnanda um nýja reglugerð um síma og snjalltæki í skólum. Höfundur byggir röksemdir sínar á ákvæðum reglugerðarinnar sjálfrar og spyr hver eigi að framkvæma hana. Greinin er hófstillt og heiðarleg í framsetningu en styðst ekki við nein gögn utan reglugerðartextans.
Greinin er birt sem skoðanaefni og verður metin á þeim forsendum. Það sem lyftir henni yfir venjulega dálkaskrif á Vísi er að höfundur les frumheimildina: hann vitnar til ákvæða reglugerðarinnar um geymslu, afhendingu, undanþágur, kynningu fyrir skólaráði, innra mat og skilgreiningu á kennslufræðilegri notkun snjalltækja. Röksemdin um að fögur orð um samábyrgð endi sem framkvæmdaverkefni skólans er þannig ekki upphrópun heldur dregin af textanum.
Höfundur upplýsir um eigin stöðu sem kennari og skólastjórnandi, sem er nauðsynlegt þegar rökin snúa að vinnuálagi í skólum. Hann hleypur líka ekki frá gagnrökunum: hann viðurkennir að skýr sameiginleg regla geti bætt námsfrið og verið betri en daglegt samningaþras hvers kennara.
Gallinn er að reglugerðin er hvergi tilgreind með númeri eða dagsetningu, svo lesandi getur ekki flett henni upp fyrirhafnarlaust. Þá eru áhyggjur um svefn, skjátíma og félagsleg samskipti látnar standa án nokkurrar tilvísunar í rannsóknir, og alþjóðleg reynsla af símabönnum, sem er talsverð, kemur ekki við sögu. Röksemdin um að bann kenni ekki sjálfstjórn er trúverðug en ósönnuð.
