Ljós í óreiðu samtímans
heimildin.is 163 gr. 6.4
ruv.is 1241 gr. 6.2
visir.is 2740 gr. 6.0
vb.is 641 gr. 5.9
mbl.is 965 gr. 5.7
dv.is 914 gr. 5.3
mannlif.is 210 gr. 4.8
nutiminn.is 176 gr. 4.5
heimildin.is 163 gr. 6.4
ruv.is 1241 gr. 6.2
visir.is 2740 gr. 6.0
vb.is 641 gr. 5.9
mbl.is 965 gr. 5.7
dv.is 914 gr. 5.3
mannlif.is 210 gr. 4.8
nutiminn.is 176 gr. 4.5
visir.is 2026-07-31 11:20

Fjölmiðla­nefnd eltist við Ólöfu og Kristínu

Greinin fjallar um áframhaldandi bréfaskipti milli umsjónarmanna hlaðvarpsins Komið gott og fjölmiðlanefndar, þar sem deilt er um skráningarskyldu hlaðvarpa sem fjölmiðla. Byggt er á frumskjölum, þ.e. bréfum beggja aðila, og sett í samhengi við fyrirhugaðar lagabreytingar. Framsetningin hallar þó verulega að sjónarmiðum hlaðvarparanna.

Einkunn Vitans: 6/10
Mat Vitans
Frétt Vísis byggir á bréfaskiptum beggja aðila, en framsetningin hallar eindregið að hlaðvarparunum. Fjölmiðlanefnd fær enga eiginlega rödd.
Gagnrýni Vitans
Styrkur greinarinnar er sá að hún birtir beinar tilvitnanir úr bréfaskiptum beggja aðila: bæði bréf Ólafar Skaftadóttur og formlegt svar fjölmiðlanefndar. Þetta eru sannreynanlegar heimildir og lesandinn getur sjálfur metið rök hvors aðila. Tilvísun í 7. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993 styrkir staðreyndagrunninn enn frekar. Aðalveikleikinn er framsetningin. Fyrirsögnin, „Fjölmiðlanefnd eltist við Ólöfu og Kristínu," er túlkun sem staðsetur nefndina sem árásaraðila, og sá tónn ríkir í gegnum greinina alla. Millifyrirsagnir eins og „Raunverulegt fjölmiðlafólk og svo hlaðvarparar" og „Fjölmiðlanefnd hljóti að vera í bólakafi í upplýsingaóreiðunni" eru teknar beint úr sjónarmiðum Ólafar, en birtast sem hlutlausir rammtextar fréttarinnar. Ólöf fær langmest pláss til að ræða mál sitt, meðan fjölmiðlanefnd kemur einungis fram í stuttu formlegri tilvitnun. Enginn fulltrúi nefndarinnar var greinilega spurður út í afstöðuna eða fékk tækifæri til að útskýra hvers vegna hún heldur áfram að krefjast skráningar, þrátt fyrir fyrirhugaðar lagabreytingar. Elfa Ýr Gylfadóttir er nefnd sem framkvæmdastjóri en ekki vitnað í hana beint í viðtali. Þar er tækifæri sem blaðamaðurinn nýtti ekki. Einnig hefði mátt setja deiluna í víðara lagalegt samhengi og spyrja ráðuneytið um tímalínu lagabreytinganna. Fréttamennskan er þannig ásættanleg hvað varðar heimildir, en framsetningin er ekki hlutlaus.
← Til baka á forsíðu