Frestur til að svara fyrir­spurn ESA löngu út­runninn

Stærsti veikleiki greinarinnar er algert skortur á jafnvægi: eina heimildin er Jón Kaldal og Íslenski náttúruverndarsjóðurinn, sem er hagsmunaaðili í málinu. Greinin nefnir að umhverfis-, orku- og loftslagsráðuneytið hafi tekið að sér að svara fyrir hönd stjórnvalda, og að Jóhann Páll Jóhannsson ráðherra sé í fæðingarorlofi, en engar tilraunir eru gerðar til að ná í ráðuneytið, staðgengil ráðherra eða atvinnuvegaráðuneytið til að fá viðbrögð. Þetta er alvarlegur ágalli þegar kjarninn í fréttinni er ásökun um „brotastarfsemi" ráðherra. Fullyrðingin um að leyfaútgáfan hafi verið ólögleg er eingöngu á ábyrgð Jóns, og hann viðurkennir sjálfur að hann „bresti hreinlega lögfræðiþekkingu" til að meta viðurlög, sem ætti að vekja blaðamann til umhugsunar um hvort afla þurfi annarra heimilda. Þar að auki er innramming greinarinnar einhliða. Fyrirsögnin „löngu útrunninn" gefur til kynna vanrækslu sem staðreynd, og orðalag eins og „hirtu ekki um að svara" er dómsúrskurður blaðamanns frekar en hlutlaus lýsing. Tilvísun í ESA-fyrirspurnina og vatnatilskipunina er staðfest af vefsíðu Íslenska náttúruverndarsjóðsins, sem er aðgengileg heimild, en blaðamaður leitaði ekki til ESA sjálfs til að staðfesta stöðu málsins eða hvort viðurlög séu á döfinni. Greinin hefði hæglega getað verið betri ef leitað hefði verið eftir viðbrögðum ráðuneytisins og fenginn óháður lögfræðingur til mats.