Ragnheiður Sigurðardóttir skrifar: Ég fór til vinnu – ekki til að missa heilsuna
Aðsend skoðunargrein þar sem höfundur lýsir varanlegu heilsutjóni sem hún rekur til myglu í húsnæði Orkuveitu Reykjavíkur á árunum 2016 til 2017. Hún rekur dómsmál sitt frá héraðsdómi til synjunar Hæstaréttar og spyr hver beri ábyrgð þegar enginn er talinn skaðabótaskyldur.
Málsnúmer E-3098/2022, dómur Landsréttar 22. maí 2025 og synjun Hæstaréttar 9. júlí 2025: höfundur leggur fram nákvæmar tilvísanir sem lesandi getur sjálfur flett upp. Slíkt er óvenjulegt í persónulegri skoðunargrein og styrkir hana verulega. Hún endursegir líka forsendur Landsréttar af sanngirni, nefnilega að meta bæri háttsemi út frá þekkingu þess tíma, og viðurkennir að áfrýjunarleyfi lúti lagaskilyrðum.
Rökfærslan riðlast þó á tveimur stöðum. Kaflinn um aðstöðumun einstaklings og stórfyrirtækja er almennur og tengist ekki niðurstöðunni: dómurinn byggðist á skorti á saknæmi, og ekkert í greininni bendir til þess að fjárhagslegur styrkur hafi ráðið úrslitum. Einnig er lagahugtakið „verulegt almennt gildi“ lagt að jöfnu við siðferðilegt vægi málsins, sem það er ekki. Upphrópunin „Heldur þekkingarleysi!“ gefur til kynna afstöðu sem dómurinn sjálfur tók ekki.
Sem vitnisburður og innlegg í umræðu um vinnuvernd stendur greinin vel. Hún er heiðarleg og sannreynanleg, en tengir persónulega reynslu ekki nægilega fast við þá kerfisgagnrýni sem hún boðar.
