Dánarað­stoð fyrir deyjandi fólk: Á ótti við fram­tíðina að ráða úr­slitum?

Greinin er birt sem skoðun og á að meta á þeim forsendum. Höfundur, Svanur Sigurbjörnsson, kynnir sig sem lækni með meistaragráðu í heilbrigðissiðfræði, sem styrkir trúverðugleika hans á þessu sviði. Röksemdarfærslan er óvenjulega vel skipulögð fyrir skoðanagrein: hann setur fram skilyrði sem rök andstæðinga þurfa að uppfylla, tekur sérstaklega á helstu rökum hinna sex læknanna og viðurkennir ítrekað hvar samstaða ríkir áður en hann bendir á ágreiningsatriði. Tilvísanir í reynslu Hollands, Kanada og Oregon eru ekki studdar beinum gögnum en eru almennt þekkt í alþjóðlegri umræðu; höfundur greinir þó á milli þeirra á merkingarbæran hátt. Veikleiki greinarinnar er ekki rökstuðningurinn sjálfur heldur sú staðreynd að höfundur heldur fram að samanburður við önnur ríki sé takmarkaður vegna sérstöðu íslensks stjórnkerfis, en útfærir þá fullyrðingu ekki frekar en í einni setningu um tengsl Hæstaréttar og Alþingis. Þar hefði dýpri greining eflt rökin verulega. Á heildina litið er þetta sterk skoðanagrein: heiðarleg gagnvart andstæðu sjónarmiði, skýr í rökuppbyggingu og vel innan þeirra marka sem ætlast er til í þessum flokki.