„Bein­línis gengið í skrokk á fólki“

Greinin byggir á einum heimildarmanni, Hrönn Ólínu Jörundsdóttur forstjóra Matvælastofnunar, og raddflóra hennar er einsleit. Tölurnar um tólf kærur og þá þrettándu sem sé í undirbúningi koma eingöngu úr munni hennar; engin staðfesting er sótt til lögreglu, sem þó tekur við kærunum, né til stéttarfélags starfsfólks. Þegar rætt er um alvarlegar fullyrðingar, eins og notkun barefla og líkamlegt ofbeldi, hefði verið eðlilegt að leita til lögreglunnar um hvort kærurnar hafi leitt til ákæru eða dóms. Slíkt myndi gefa lesandanum mælikvarða á alvöru málsins umfram orð forstjórans. Einnig vantar samhengi: hversu stórt er þetta hlutfall af þeim hundruðum ábendinga sem stofnunin fær? Eru tólf kærur á „síðustu árum" mikið eða lítið? Framsetninga er ábótavant að þessu leyti, þar sem fyrirsögn og texti draga upp mynd af útbreiddu vandamáli en engin gögn eða utanaðkomandi rödd styðja þá mynd. Greinin er þó vel skrifuð og tilvitnarnir skýrar; forstjórinn er nafngreind og opinber, sem gefur heimildinni ákveðið vægi. Meginveikleikinn er einhliða uppbygging á frétt sem snýr að lögreglu- og öryggismálum.