Er kominn tími á nýtt nor­rænt leiðtogahlutverk?

Greinin er birt sem skoðun og ber að meta sem slíka. Höfundur er nafngreindur og starfstengsl hans koma skýrt fram í lok textans: hann er verkefnastjóri hjá Íslenskum stöðlum. Það er til bóta, en lesandinn þarf sjálfur að draga ályktanir um hvort hagsmunatengslin litgi rökin. Þegar höfundur leggur mikla áherslu á INSTA-samstarfið og mikilvægi norræns staðlastarfs, þá er hann í raun að tala fyrir auknu umfangi og áhrifum eigin stofnunar. Þessi hagsmunastaða er ekki röng eða ólögmæt, en hún ætti að liggja nær yfirborðinu en raun ber vitni; miðill sem birtir greinina gæti haft milligöngu um skýrari fyrirvara. Efnislega er rökstuðningurinn breiður en oft yfirborðslegur. Fullyrðingar um samkeppnishæfni Norðurlanda, hátt traust til stofnana og leiðandi stöðu í orkuskiptum eru almennt þekktar en engar tilvísanir eru gefnar í mælanlegar heimildir, til dæmis samkeppnishæfnisskýrslur, Eurobarometer-kannanir eða losunartölur. Fyrir skoðanagrein er slíkt ekki brot, en rökin verða frekar yfirlýsingar en greining. Umfjöllun um ESB-aðild er athyglisverður partur: höfundur reynir að vera hófsamur og nefnir að ríkin hafi ekki alltaf sömu hagsmuni, en gerir í raun lítið úr mögulegum ókostum aðildar og nefnir engin dæmi um ágreining á milli Norðurlandanna, til dæmis í sjávarútvegsmálum eða orkustefnu. Greinin er því röklega einsleit; hún mælir eingöngu fyrir norrænni samheldni án þess að prófa eigin forsendu með gagnrýninni sjálfsskoðun. Sem skoðanagrein er hún læsileg og vel orðuð, en hugmyndafræðileg dýpt skortir.