„Við getum ekki vísað á neitt, það er ekkert að vísa á“

Veigamesta vandamálið við þessa grein er algjört ójafnvægi í heimildanotkun. Berglind Gunnarsdóttir Strandberg, framkvæmdastjóri Foreldrahúss, er eina heimildin og hún setur fram alvarlega ásökun, þ.e. að „núverandi stjórnvöld" hafi ekki áhuga á úrræðinu. Engin tilraun virðist gerð til að ná í svör frá félagsmálaráðuneytinu eða öðrum viðeigandi aðilum. Þetta er grundvallarbrestur í fréttaflutningi sem snýr að jafnræði; þegar opinber gagnrýni á stjórnvöld er birt sem frétt ber blaðamanninum skylda til að gefa hinum aðilanum tækifæri til svars. Annað sem veikir greinina er skortur á staðfestanlegum gögnum. Fullyrðingin um 500 börn á ári og 60 milljóna króna rekstrarkostnað kemur eingöngu frá framkvæmdastjóranum sjálfri, en lesandinn fær engar upplýsingar um hvort þessar tölur koma úr ársskýrslu, endurskoðuðum reikningum eða öðrum staðfestanlegum heimildum. Fyrirsögnin er tilvitnun úr viðtalinu, sem í sjálfu sér er lögmæt aðferð, en í samhengi við einhliða framsetningu styrkir hún tilfinningalegt framlag fremur en upplýsingagildi. Greinin hefði fengið verulegan byr undir báða vængi ef blaðamaðurinn hefði leitað til t.d. Barnaverndarstofu, viðkomandi ráðuneytis eða annarra sérfræðinga um stöðu úrræða fyrir börn í vanda.