Á­kvörðun innviðaráðherra beri vott um „á­kveðið skeytingar­leysi“

Meginveikleiki greinarinnar er sá að hún hefur skýrt ójafnvægi í raddflóru. Sveitarfélögin þrjú fá víðtækan vettvang til að lýsa mótmælum sínum, tilvitnunum úr ályktun þeirra er fléttað ítarlega inn, og orðalag fyrirsagnarinnar tekur beint upp túlkun sveitarfélaganna (þar sem „skeytingarleysi" er sett í gæsalappir en stýrir engu að síður framsetningu fréttarinnar). Á móti kemur rödd ráðuneytisins aðeins í formi stuttrar opinberrar tilkynningu þar sem vísað er til aukinna flutninga og íþróttaviðburða. Blaðamaðurinn virðist ekki hafa leitað eftir beinum viðbrögðum ráðherra eða ráðuneytis við gagnrýni sveitarfélaganna, sem er verulegur ágalli þegar fyrirsögnin sjálf felur í sér ásökun. Hvað varðar sannreynanlegar heimildir er greinin skýr: ályktun sveitarfélaga og tilkynning ráðuneytis eru báðar nafngreindar og opinberar. Tilvísun í samningsforsendur um notkun Baldurs sem varaskips er áhugaverð, en setningin um þær „forsendur" líkist innskotsskekkju eða klippuskakka þar sem hún endar brotakennd. Þetta er tæknilegt vandamál sem dregur úr fagmennsku textans. Greinin veitir nokkurt samhengi, til dæmis um vélarbilun Herjólfs í apríl og ferju Særúnar sem staðgengil, en skortur á nánari greiningu á samningsákvæðum eða fyrri fordæmum gerir lesandanum erfitt að meta hvort mótmæli sveitarfélaganna eiga rétt á sér. Í heild er þetta frétt sem miðlar sjónarmiðum annarrar hliðar vel en gerir ekki nóg til að veita hinu hliðinni sanngjarna rödd.