Verður Ís­land brot­hætt byggð?

Greinin er birt sem skoðanagrein og höfundur er nafngreindur sem þingmaður Flokks fólksins, sem er mikilvæg gagnsæisskilyrði. Röksemdafærslan er skýr og fylgir innri rökfræði: hún byrjar á samningsstöðu, færist yfir í galla kvótakerfisins og endar á tillögum. Sumar tilvísanir eru sannreynanlegar, einkum dómur Hæstaréttar um jafnræðisbrot og álit mannréttindanefndar SÞ, þótt hvorugt sé dagsett eða nánar afmarkað. Sömuleiðis er vísað í raunverulegt dæmi um Vinnslustöðina og lokun saltfiskvinnslu í Vestmannaeyjum, sem lesendur geta athugað. Það sem dregur úr slagkrafti greinarinnar er fjöldi ósannaðra fullyrðinga sem settar eru fram sem staðreyndir. Fullyrðingin um að lögbundið kvótaþak sé ekki virt og handhafar veiðiheimilda selji sjálfum sér afla undir raunvirði er alvarleg ávirðing sem þyrfti betri stoð, til dæmis tilvísun í tiltekna úttekt eða eftirlit. Sama á við um fullyrðinguna um „vandræðagang" Skattsins gagnvart formanni fjárlaganefndar; hún myndi styrkjast verulega ef vísað væri í fundargerð eða bréfaskipti. Staðhæfingin um að fiskveiðiráðgjöf Hafrannsóknastofnunar hafi „nánast undantekningarlaust leitt til minni veiði í öllum nytjategundum" er umdeilanleg og þyrfti gögn. Sem skoðanagrein þingmanns er hún þó innan þeirra marka sem ætla má af greinartegundinni; höfundur er opinn um hagsmuni sína og flokksaðild. Röksemdin hefði orðið sterkari ef hún styðdist betur við tilvísanir í stað þess að setja allt fram sem augljóst.