Neitunarvaldið

Sem skoðanagrein er þetta vel uppbyggt og skýrt framsettur rökstuðningur. Myndlíkingin um húsfélagið er áhrifarík og aðgengileg. Höfundur vísar til heimildamyndarinnar The Veto og nefnir fjóra frambjóðendur til embættis aðalframkvæmdastjóra að nafni, sem sýnir meðvitund um tímabundið samhengi. Staðreyndir um neitunarvaldið, stofnun Sameinuðu þjóðanna árið 1945 og skipan öryggisráðsins eru almennt þekktar og þarfnast ekki sérstakrar heimildar í skoðanagrein. Það sem mætti bæta er tvíþætt. Í fyrsta lagi er fullyrðingin um að „konur hafa aldrei gegnt embætti aðalframkvæmdastjóra" staðreynd sem flestir geta sannreynt, en rökstuðningurinn um að stórveld velji sér þóknanlegasta frambjóðandann fremur en hæfasta einstaklinginn er settur fram sem hlutlæg staðreynd án nokkurs rökstuðnings eða dæma. Í öðru lagi er greinin nokkuð einlit í röksemdafærslu: hún slær á sama strenginn í hverjum kafla, þ.e. að kerfið sé brostið og óumbótavert, án þess að meta gagnrök eða viðurkenna þá hagsmuni sem neitunarvaldið átti upphaflega að þjóna. Sterkari skoðanagrein hefði tekist á við mótrökin, til dæmis þau sem halda fram að án neitunarvaldsins hefðu stórveld yfirgefið samtökin. Engu að síður er greinin skýr, vel rituð og rökrétt í meginatriðum.