Kópa­vogur í sókn: Að þora meðan aðrir sitja hjá

Sem skoðanagrein ber að meta textann á forsendum rökfærslu og vitsmunalegs heiðarleika fremur en heimildajafnvægis. Á þeim mælikvarða er greinin veikburða. Allt efnið er almennt orðað loforð: „öflugir skólar," „hagkvæmur rekstur," „samgöngur þurfa að vera raunhæfar." Hvergi er vísað til talna, niðurstaðna úr rekstri bæjarins, samanburðar við önnur sveitarfélög eða áþreifanlegra afreka sem styðja fullyrðingarnar. Fyrirsögnin, „Að þora meðan aðrir sitja hjá," felur í sér að pólitískir andstæðingar séu óvirkir, en sú fullyrðing er aldrei rökstudd. Þetta gerir greinina að hreinni ímyndaauglýsingu frekar en sannfærandi skoðanaskrifi. Einkum skortir greininguna þrjú atriði. Í fyrsta lagi er hugtakið „Kópavogsmódelið" nefnt án nokkurrar útskýringar á því hvað það felur í sér eða hvaða árangur það hefur skilað. Í öðru lagi er engin viðurkenning á áskorunum eða gagnrýni sem bæjarstjórnin hefur staðið frammi fyrir, sem dregur úr trúverðugleika röksemdafærslunnar. Í þriðja lagi er setningarbygging einhæf: „Að vera í sókn þýðir..." er endurtekið aftur og aftur, sem veikir textann bæði sem rökfærslu og sem ritlist. Greinin er gagnsæ um uppruna sinn, þar sem höfundur er greindur sem bæjarstjóri og oddviti, og það er gott. En röksemdafærslan sjálf er nánast efnislaus.