Þegar óttinn verður að rök­semd

Sem skoðanagrein ber að meta pistilinn á gæðum röksemdarfærslu og heiðarleika, ekki á hefðbundnum fréttafræðilegum mælikvarða um jafnvægi heimilda. Höfundur setur fram nokkrar áhugaverðar fullyrðingar: hann segir ESB-sinnaðan málflutning byggjast á ótta, gagnrýnir samlíkingu aðildarviðræðna við kjarasamninga og dregur í efa lýðræðislegt gildi þess ferlis sem forsætisráðherra hefur kynnt. Samlíkingin við kjarasamninga er best rökstudd; höfundur bendir á skipulagsleg úrræði á vinnumarkaði sem eiga ekki hliðstæðu í aðildarviðræðum. Veikleikinn er hins vegar að höfundur ráðist gegn hræðsluáróðri án þess að nefna eitt einasta dæmi: enginn pistlahöfundur er nafngreindur, engin tiltekin grein eða fullyrðing er vitnuð, og „sumir málsmetandi aðilar innan ESB" sem vilja sambandsríki eru engu nafni eða heimild studdir. Þegar höfundur kallar fullyrðingar andstæðinga „rangfærslu" og „áróður" væri nauðsynlegt að styðja slíkt mat einhverjum sannanlegum dæmum, ekki bara endursögn án tilvísana. Eins er áhugavert að höfundur ávítar andstæðinga sína fyrir að einfalda umræðuna en gerir sjálfur hið sama, til dæmis þegar hann fullyrðir að „Ísland verður áfram eitt besta samfélag heims" án nokkurs rökstuðnings um hvort sú staða sé háð núverandi viðskiptaumgjörð. Greinin er vel skrifuð og tóninn er skýr, en rökfræðilega hvílir hún á of veikum grunni til þess að standast sem sannfærandi gagnrýni á málflutning gagnaðila.