Grein fyrir óákveðna kjósendur og nei-sinna
Skoðanagrein á Vísi þar sem höfundur, sem kynnir sig sem stjórnmálafræðing og Já-sinna, færir rök fyrir aðild Íslands að ESB fyrir þjóðaratkvæðagreiðsluna 29. ágúst. Greinin er efnismikil og vitnar til nafngreindra einstaklinga og tilgreindra fjárhæða, en veikustu hlekkirnir eru ónefndir „sérfræðingar“, alhæfingar án heimildar og að greinin talar nánast ekki við þá lesendur sem titillinn ávarpar.
Greinin er birt undir skoðanamerki og því er hlutleysis ekki að vænta; hún er metin á rökum sínum. Þar hefur höfundur sitthvað fram að færa: nafngreindar heimildir eins og Breki Karlsson og Sonja Þorbergsdóttir, tilgreindar tölur um kostnað ríkissjóðs af Grindavík, fjöldi fyrirtækja sem gera upp í erlendum gjaldmiðli, og söguleg dæmi frá Marshalláætluninni til þorskastríðanna. Höfundur upplýsir einnig hreinskilnislega um eigin afstöðu og viðurkennir að ESB sé ekki fullkomið. Það er meira en margar kosningagreinar bjóða.
Veikleikarnir eru þó áberandi. Fullyrðingin um að upptaka evru „muni lækka vexti og verðbólgu skv. sérfræðingum“ hvílir á ónefndum sérfræðingum og er þar veikasti hlekkur greinarinnar. Prósentutölur um ánægju íbúa Möltu, Lúxemborgar, Írlands, Danmerkur, Svíþjóðar og Finnlands eru settar fram án þess að nefna hvaðan þær koma eða hvenær þær voru mældar; lesandinn getur ekki sannreynt þær innan greinarinnar. Alhæfingin um að „öll ríki sem hafa gengið í ESB hafa notið framfara og aukinnar velsældar“ kallar á augljós gagndæmi sem höfundur nefnir ekki. Tengingin milli dómsvaldsbreytinga 1992, mannréttindakafla stjórnarskrárinnar og EES-aðildar er sett fram sem óumdeild þótt hún blandi saman Mannréttindasáttmála Evrópu og EES-samningnum. Þá er sleppt því að Ísland tekur þegar þátt í almannavarnasamstarfi ESB, sem er beinlínis lykilatriði í röksemdinni um Grindavík.
Mesta ósamræmið er milli titils og innihalds. Grein sem segist skrifuð fyrir óákveðna og nei-sinna eyðir nær engu púðri í raunveruleg mótrök, hvorki um sjávarútveg, landbúnað né valdaafsal; eina svarið um fiskveiðar er byggt á því sem „greinarhöfundur best veit“. Þegar niðurstaðan er svo að nei jafngildi „alvarlegu sinnuleysi“ og að „eina skynsemin“ sé já, þá er sannfæringarmarkmiðið gengið sér til húðar. Ritvinnslan er líka lausleg á stöðum. Efnisrík grein, en málflutningur fyrir þegar sannfærða fremur en samtal við þá sem hika.
