Með­ferð ríkis­valdsins á máli lífslokalæknisins

Greinin er birt sem skoðun, og höfundur gerir grein fyrir hlutverki sínu sem aðstandandi og lögmaður. Þetta er mikilvægt gagnsæi sem gerir lesandanum kleift að meta sjónarhorn hennar. Rökstuðningurinn er vel skipulagður í fimm liðum og vísar í sannreynanlegar staðreyndir: niðurstöður embættis landlæknis, tímalengd leyfissviptingar, ákæru héraðssaksóknara, frávísunarúrskurð Héraðsdóms Reykjaness og lagabreytingu á lögum um landlækni og lýðheilsu. Tilvísunin í fordæmi Mannréttindadómstóls Evrópu varðandi lækna og tvöfalda saksókn er nákvæm og efnisleg. Þetta er vel unnin skoðanagrein að því leyti. Það sem veikir greinina eru nokkur atriði. Í fyrsta lagi nefnir höfundur orðróm um vináttu læknisins við lögreglu og listaverkakaup til að afgreiða hann síðan fljótt; jafnvel þótt hún lýsi vantrú á kenninguna, þá kemur hún henni á framfæri, sem er vafasöm aðferð í rökstuðningi lögmanns. Í öðru lagi er fullyrðingin um vanhæfi dómarans, sem sögð vera varaformaður siðanefndar Læknafélags Íslands, sett fram án þess að vísað sé í aðra heimild en höfund sjálfan. Ef fullyrðingin er rétt, er hún veigamikil, en greinin hefði orðið sannfærandi með tilvísun í opinbera heimild. Í heildina er þetta heiðarleg og vel rökstudd skoðanagrein þar sem höfundur leynir ekki stöðu sinni, en einstaka fullyrðingar hefðu mátt vera betur studdar.