Ný fjar­skipta­kerfi séu við­kvæmari hvað varðar út­breiðslu

Greinin byggir á einum nafngreindum heimildarmanni, Hrafnkeli V. Gíslasyni forstjóra Fjarskiptastofu, og raddflóra hennar er því einsleit. Hann er bæði aðalheimild og sá sem túlkar stöðuna; hvorki fjarskiptafélögin þrjú (SÝN, Síminn, NOVA) né fulltrúar sveitarstjórna eða landsbyggðarfólks sem kvartað hefur fá orðið. Þetta er veikleiki sem skiptir máli, því Fjarskiptastofa ber sjálf eftirlitshlutverk og hefur augljósa hagsmuni af því að framsetja stöðuna sem viðráðanlega. Til marks um þetta kemur forstjórinn sér undan spurningunni um hvort hefði mátt sjá vandamálin fyrir og svarar henni í raun ekki, en blaðamaðurinn fylgir henni ekki eftir. Tölulegar upplýsingar um „rauð tæki" eru sannreynanlegar í gegnum Fjarskiptastofu og gefa greiningunni stoð, auk þess sem vísað er til tilviks sem Austurfrétt greindi frá. Framsetningin hallar þó að sjónarhóli eftirlitsaðilans: ítrekað er lýst „mikilli vinnu" sem fari fram, en engin gagnrýnin rödd fær rými til að spyrja hvort vinnunni hefði átt að ljúka áður en eldri kerfum var lokað. Greinin er þannig nothæf sem fyrsta yfirlit, en ófullnægjandi sem heildstæður fréttaflutningur um málið.