„Langstærsti hluti ábyrgðarinnar í þessu máli er á Karolinska háskólasjúkrahúsinu"

Greinin er í eðli sínu viðtalsfrétt við einn heimildamann, forstjóra Landspítala, og miðlar sjónarmiðum hans um nýfallinn héraðsdóm. Dómurinn sjálfur er nafngreindur og sannreynanlegur sem opinbert skjal, og helstu niðurstöður hans eru teknar saman í stuttu máli. Hér vantar þó nokkuð upp á. Fyrirsögnin er bein tilvitnun í Runólf þar sem hann flytur ábyrgð að verulegu leyti yfir á Karolinska; sú framsetning gefur lesanda ákveðna túlkun áður en hann les fréttina sjálfa, og sú túlkun stangast á við niðurstöðu dómsins sem staðfesti bótaskyldu íslenska ríkisins. Engum öðrum aðilum er gefinn kostur á svörum: hvorki lögmanni ekkjunnar, lögmanni ríkisins, né Tómasi Guðbjartssyni sjálfum. Þegar dómur staðfestir stórfellt gáleysi tiltekins læknis, og forstjóri stofnunarinnar segir „ótímabært" að svara hvort spítalinn beri traust til hans, er rödd gagnstæðs aðila sérstaklega mikilvæg til að lesandinn fái heildstæða mynd. Greinin er stutt og gefur takmarkað samhengi um plastbarkaígræðsluhneyksli Karolinska og afleiðingar þess. Heimildaröðin er einsleit; frétt sem byggir eingöngu á rödd stofnunarinnar sem dæmd var bótaskyld, án þess að hinn aðili máls fái að svara, fellur niður í jafnvægi.