Börnin fyrst, en þau bíða enn

Greinin er birt sem skoðun, og það ber að meta hana á þeim forsendum. Höfundar byggja rökstuðning sinn á nokkrum tilgreinanlegum heimildum: pistli Ingu Sælandar á Vísi, tölum úr pistli ADHD samtakanna um rúmlega 2.600 börn á biðlista hjá Geðheilsumiðstöð barna og nærri 3.000 fullorðna á biðlista ADHD teymis Heilsugæslunnar, viðtali Kristrúnar Frostadóttur við Vísi og færslu Flokks fólksins um frumvarp um barnaverndarlög. Þetta eru sannreynanlegar tilvísanir sem styrkja rökin. Það sem veikir greinina sem rökstuðning er að hún vísar nær eingöngu í aðrar skoðanagreinar og pólitískar færslur frekar en frumheimildir, opinberar skýrslur eða sjálfstæðar rannsóknir. Tölurnar um biðlista eru teknar úr pistli hagsmunaaðila, ekki staðfestar við stofnanir. Tilvitnunin í forsætisráðherra er án samhengis; orðið „stórkostlega" er tekið úr viðtali sem höfundar útlista ekki frekar, og lesandinn fær ekki að sjá í hvaða samhengi ummælin féllu. Þetta er skoðanagrein og á ekki að uppfylla sömu kröfur og fréttaskýrsla, en sterkari rökstuðningur hefði orðið til ef höfundar hefðu vísað beint í gögn stofnana eða opinberar tölur. Tilfinningaleg framsetning er leyfileg í þessum flokki, en endurtekning sömu hugmyndarinnar í nær hverjum kafla dregur úr beitu rökanna. Á heildina litið er greinin heiðarleg um afstöðu sína, bendir réttilega á kerfislæg vandamál og beitir ekki blekkingum, en rökstuðningurinn er frekar yfirborðskenndur miðað við þá fullyrðingu sem hún ber fram.