Fórnar­kostnaður evrunnar: 540 milljarða króna verðmiði á altari stöðug­leikans (stöðnunar)

Greinin er skoðanagrein og á að meta á þeim forsendum. Höfundur setur fram skýra röksemdafærslu og vísar til þekkts hagfræðilegs lögmáls (Okuns lögmáli), sem gefur lesandanum færi á að sannreyna reiknilíkanið. Hins vegar er rökstuðningurinn einhliða á afgerandi hátt: forsendurnar (3% hækkun atvinnuleysis og 3% lækkun atvinnuþátttöku) eru settar fram sem „raunhæfar" án þess að nokkur rannsókn, tölfræði eða samanburður við önnur smáríki sem tóku upp evru (eins og Eistland, Lettland eða Malta) sé nefndur til sögunnar. Talan 90 milljarðar á hverja prósentu kemur eins og úr lausu lofti gripið; engin heimild er tilgreind fyrir þeirri áætlun. Þetta er veikleiki jafnvel í skoðanagrein þar sem reiknistærðin 540 milljarðar er sjálfur kjarni röksemdafærslunnar og notuð til að hræða lesandann. Auk þess vantar greininni viðurkenningu á mótrökunum. Talsmenn evruupptöku benda gjarnan á ávinning af lægri fjármagnskostnaði, minni gjaldeyrisáhættu og meiri viðskiptatengingu; ekkert af þessu er vegið á móti. Orðaleikurinn „stöðugleiki (stöðnun)" sem endurtekst ítrekað er skýrt málfarslegt tæki til að draga úr gildi andstæðrar skoðunar enn áður en hún fær að koma fram. Rökfærslan er þar af leiðandi frekar einhæf og hefði orðið sannfærandi ef höfundur hefði viðurkennt ábata evrunnar og sýnt hvers vegna kostnaðurinn vegi þyngra.