Burt með ruglið

Greinin er merkt sem leiðari og það er sanngjörn forsenda; hér er um ritstjórnarafstöðu að ræða. Röksemdafærslan byggir þó nánast eingöngu á fullyrðingum tveggja stjórnmálamanna úr nýjum meirihluta, og leiðarinn gerir lítið annað en að endurbirta þær sem staðreyndir. Tölur Róberts Ragnarssonar um 13 milljarða kostnað og samanburð við önnur sveitarfélög eru sagðar koma úr opinberum gögnum Sambands íslenskra sveitarfélaga, sem er að minnsta kosti eitthvað sem lesandinn getur yfirfarið sjálfur. Hins vegar er engin tilraun gerð til að spyrja hvort sá samanburður standist gagnrýni; stærð og fjölbreytni Reykjavíkur, auk sérstöðu höfuðborgar sem veita þarf ólíka og flóknari þjónustu en smærri sveitarfélög, er hvergi metin. Staðhæfingin um að starfsmönnum hafi fjölgað um fjórðung á fimm árum er algerlega óheimilduð innan greinarinnar sjálfrar, þótt hugsanlegt sé að hún komi úr opinberum gögnum. Sem skoðanagrein þyrfti leiðarinn ekki jafnvægi, en hann þyrfti betri rökstuðning: fullyrðingin „þetta er hárrétt" í kjölfar tilvitnunar í borgarstjóra er ekki röksemd heldur yfirlýsing um hollustu. Þegar ritstjórn notar leiðaraformið til að samþykkja pólitíska stefnu næstum orðrétt, án sjálfstæðrar greiningar eða gagnrýnishugar, veikist trúverðugleiki blaðsins sem óháðs eftirlitsaðila. Tóninn er einhliða og á köflum meira í ætt við pólitíska áróðursskrifstöð en fjölmiðlaleiðara.