Hægri fóturinn viti ekki hvað sá vinstri sé að gera
Viðtal við einn skipstjóra á Grímsey sem gagnrýnir veiðiráðgjöf Hafrannsóknastofnunar og kvótastjórnun. Greinin byggir alfarið á sjónarmiðum Guðlaugs Óla Þorlákssonar og engin viðbrögð eru sótt frá Hafrannsóknastofnun eða öðrum sérfræðingum. Framsetningin er einhliða þótt efnið sé áhugavert.
Greinin er í raun viðtalsgrein við einn heimildamann, Guðlaug Óla Þorláksson skipstjóra á Hafborg EA, og sú afmörkun gæti verið ásættanleg sem sjálfstæð viðtalsgrein. Vandamálið er hins vegar að efnið kemur fram sem ritstjórnarefni og ber með sér almennar fullyrðingar um fiskveiðistjórnun og veiðiráðgjöf Hafrannsóknastofnunar án þess að stofnuninni sé gefinn kostur á að svara. Guðlaugur heldur því fram að loðnukvóti og þorskkvóti stangist á, en blaðamaður leggur ekkert mat á þá fullyrðingu, sækir ekki gögn frá Hafrannsóknastofnun um samband loðnustofns og fæðu þorsks, og spyr engra annarra aðila. Þetta er kjarninn: ef blaðamaður flytur gagnrýni á opinbera stofnun í fréttaformi ber honum að leita viðbragða. Sú skylda var vanrækt.
Fréttin er að öðru leyti vel rituð sem lýsing á strandveiðum og aðstæðum við Grímsey; skipstjórinn gefur lifandi mynd af stöðu mála. En orðræðan verður eftir á mjög persónuleg og tilfinningaþrungin, þar sem hún endar á fullyrðingum um „helvítis kommúnistaþjóðfélag" án þess að blaðamaður setji minnsta samhengi eða sæki gagnaðila. Fyrir ritstjórnarefni er þetta of einhliða til að geta talist fullnægjandi.
