Þegar jafn­rétti verður skýringin á van­líðan karla

Greinin er birt sem skoðanagrein og skal metin á forsendum rökstuðnings og hugverkalegs heiðarleika. Höfundur vísar í nafngreinda fræðimenn: Susan Faludi, Michael Kimmel, Raewyn Connell og Jackson Katz. Þetta eru raunveruleg tilvísanafn sem lesandi getur flett upp, og þau mynda fræðilegan grunn fyrir röksemdafærsluna. Að því leyti er greinin vel byggð upp samanborið við margar skoðanagreinar sem setja fram fullyrðingar án nokkurra stoða. Það sem veikir greinina sem hugverka er skortur á hugverkaheiðarleika gagnvart gagnskoðunum. Aðalþemað, að vanlíðan karla sé ranglega kennt um frelsi kvenna, er sett fram sem nær algild staðreynd. Höfundur viðurkennir stuttlega að vanlíðan karla sé raunveruleg, en kannar aldrei hvort einhverjar skýringar á henni gætu verið flóknari en sú eina sem hún afgreiðir sem ranga. Til dæmis er engin umfjöllun um rannsóknir á breytingum á vinnumarkaði, félagslegri einangrun á stafrænum tímum eða geðheilbrigðisvanda karla sem sjálfstætt viðfangsefni. Fræðimennirnir sem vísað er í tilheyra allir sömu hefð femínískrar gagnrýnikenningar, sem er sjálfsagt í ritgerð, en í opinberri skoðanagrein hefði verið styrkur að takast á við andstæðar fræðilegar nálganir eða a.m.k. viðurkenna tilvist þeirra. Orðræðuleg framsetning er líka athyglisverð: hugtök eins og „feðraveldið" og „kerfislægt misrétti" eru notuð sem óumdeilanlegar forsendur frekar en sem fræðileg hugtök sem hafa ákveðna merkingu innan ákveðins ramma. Lesandi sem ekki deilir þeim forsendum fær litla viðurkenningu á sjónarhorni sínu. Skrif höfundar eru skýr og vel skipulögð, en einhæfni í fræðilegum heimildum og skortur á andstæðum sjónarmiðum dregur úr sannfæringarkrafti greinarinnar sem rökstuðnings.