NATO án Banda­ríkjanna

Greinin er skoðanagrein og á því fyrst og fremst að meta á forsendum rökstuðnings og hugmyndafræðilegrar heiðarleika. Arnór setur fram nokkrar tölulegar fullyrðingar, einkum að framlög Bandaríkjanna til rekstrar NATO séu um 27% og hernaðarmáttur þeirra metinn á „önnur 70%". Þessar tölur eru í grófum dráttum þekktar úr opinberum skýrslum NATO og bandarískra yfirvalda, en höfundur gefur enga heimild; lesandinn verður því sjálfur að leita staðfestingar. Það er veikleiki í skoðanagrein sem byggir á tölum til að styrkja rök sín. Rökfærslan er skýr og vel skipulögð: höfundur kynnir tvö tilgreind framtíðarúrræði og metur hvort líklegra sé. Veikleikinn er hins vegar að greinin skoðar nánast enga mótrök. Til dæmis er ekki minnst á tvíhliða samstarfssamninga sem gætu tryggt bandarískan stuðning jafnvel án NATO, né á stöðu Bretlands, sem er ekki í ESB en stendur meðal sterkustu hernaðarþjóða Evrópu. Þetta einfaldaðar tvískipting, NATO án Bandaríkjanna eða ESB-varnir, takmarkar greininguna. Lokaorðin um að Íslendingar „ætli ekki að verja fullveldi" eru afdráttarlaus túlkun á varnarstefnu Alþingis sem gæti átt við nánari skoðun; þar er ályktun sett fram sem staðreynd án þess að vitnað sé í raunverulegan texta stefnunnar. Sem skoðanagrein er þetta hæfilega vel skrifuð, en gæti notið betur tilvísana og víðari greiningarsjónarhorns.