Lögreglunúmerin notuð til að vernda einkalífið en ekki vegna ótta við glæpagengi
Greinin fjallar um ummæli Fjölnis Sæmundssonar, formanns Landssambands lögreglumanna, sem heldur því fram að lögreglumenn noti kennitölumerki í stað nafna á lögregluskýrslum til að vernda persónuleg friðhelgi sína — ekki af ótta við glæpagengi. Hann setur þetta í samhengi við víðtækari breytingar á íslensku samfélagi og löggæslu á síðustu tveimur áratugum.
Hér er í raun viðtal við eina heimild sem sett er fram sem frétt. Fjölnir Sæmundsson fær að móta frásögnina að öllu leyti: lögreglan sé ekki hrædd, notkun kennitölumerkja snúist um friðhelgi einkalífs og löggæsla á Íslandi sé minna hættuleg en í nágrannalöndum. Allt eru þetta sanngjarnar fullyrðingar — en engin þeirra er sannreynd. Greinin á rætur að rekja til umræðu um svokallað Höfðatorgsmál, þar sem notkun kennitölumerkja í stað nafna vakti áhyggjur almennings. Engu að síður er enginn af hinni hlið þeirrar umræðu — hvort sem það er lögfræðingur, verjandi, talsmaður borgararéttinda eða jafnvel nafngreindur lögreglumaður sem kann að vera annarrar skoðunar — vitnað til eða jafnvel umorðað. Fullyrðingin um að „enginn ótti ríki meðal lögreglumanna" er sett fram sem staðreynd á orðum formanns stéttarfélags sem hefur það hlutverk að vekja traust og berjast fyrir kjörum félagsmanna sinna. Þetta er ekki blaðamennska sem sannreynir fullyrðingu — þetta er blaðamennska sem miðlar einni. Greinin setur einnig fram þá staðhæfingu að „20 prósent íbúa séu af erlendum uppruna" án þess að vísa til nokkurrar heimildar — tölfræði sem auðvelt er að sannreyna og hefði átt að heimildafesta. Ekkert er óheiðarlegt hér, en greinin líkist frekar fréttatilkynningu frá stéttarfélagi lögreglumanna en rannsakandi fréttaflutningi.
