Telur að námsgagnagerð ætti að vera á hendi hins opinbera

Greinin vísar í skýrslu Þróunarsjóðs námsgagna sem gefur umfjölluninni ákveðinn grunn, sérstaklega fullyrðinguna um að framlög til þróunar námsgagna séu innan við helmingur þess sem þau voru fyrir tveimur áratugum. Það er jákvætt að opinber gögn séu nefnd, þótt nánari tilvísun (ártöl, upphæðir) hefði styrkt sannreynanleika. Meginveikleiki greinarinnar er hins vegar hversu einhæf raddflóran er: ein heimild, skólastjóri Laugarnesskóla, ber nánast allt efnið. Hann setur fram pólitíska kröfu um að ríkið taki aftur við námsgagnagerð, og sú krafa stendur án mótvægis. Eðlilegt hefði verið að leita til mennta- og menningarmálaráðuneytisins, Kennarasambands Íslands eða annarra skólastjóra til að gefa lesandanum víðara sjónarhorn. Framsetning greinarinnar er frekar málsvörn en fréttaflutningur; fyrirsögnin endurspeglar afstöðu heimildarmannsins og sett er fram sem staðreynd að markaðurinn hafi brugðist, án þess að nokkur annar komi að til að meta þá fullyrðingu. Þetta er ekki óalgengt í íslenskri fjölmiðlun þegar rætt er við fagfólk á vettvangi, en af frétt sem birt er sem ritstjórnarefni má ætlast til að fleiri en einn aðili komi að.