Getum við lært af Bjarti í Sumar­húsum?

Greinin er birt sem skoðun og á að meta á forsendum rökstuðnings og hugsjónalegrar heiðarleika. Bókmenntahliðstæðan við Bjart í Sumarhúsum er áhugaverð og vel kynnt; höfundur sýnir góðan skilning á sögunni og notar hana til að varpa ljósi á tiltekna hugarfarsþröskuldur í íslensku þjóðlífi. Rökfærslan er hins vegar fremur einsleit og grunnstæð: meginröksemd höfundar er í raun sú ein að viðræður séu ekki skuldbinding, sem er nær sjálfsögð staðhæfing. Greinin gerir lítið úr gagnrökum andstæðinga ESB-viðræðna; efasemdir um fullveldi og sjávarútveg eru nefndar í einni setningu en aldrei teknar föstum tökum eða metnar gagnvart raunverulegum dæmum úr Evrópusamrunasögunni. Þar hefði höfundur styrkt röksemdafærsluna talsvert með því að vitna í reynslu Noregs af EES-samningnum, danskar viðræður eða Grænlands afstöðu. Sömuleiðis er ekkert nefnt um þá pólitísku atburði sem hafa knúið umræðuna fram, til dæmis þjóðaratkvæðagreiðslu sem fyrirhuguð er samkvæmt fyrirsögnum á sama vefmiðli. Án þess samhengis verður greinin frekar hugleiðing en skarpa röksemdarfærsla. Tónninn er hóflegur og ekki ósanngjarn, en greinin bætir litlu nýju við umræðuna.