Ís­land á auð­lindir sem Danir eiga ekki – hvers vegna eru kjörin betri í Dan­mörku?

Greinin er birt sem skoðun, og ber að meta hana sem slíka. Meginveikleikinn er hversu lítið höfundur leggur til efnis sem styður eigin röksemdafærslu. Kjarnafullyrðingin er að „lokað regluverk og fjármálakerfi" reki fyrirtæki úr landi, en ekki er nefnt eitt einasta dæmi um fyrirtæki sem flutti höfuðstöðvar, engin tilvísun í hagrannsóknir, og engir samanburðarlegir mælikvarðar á „kjör" í Danmörku og á Íslandi. Samanburðurinn við Danmörku er yfirlýstur í fyrirsögn en aldrei útfærður: höfundur segir ekki hvaða „kjör" séu betri, hvort um sé að ræða kaupmátt, atvinnuleysi, velferðarþjónustu eða annað, og engin gögn eru sett fram til samanburðar. Þetta gerir rökfærsluna órökstudda og veikari en vera þyrfti, jafnvel í skoðanagrein. Framsetningin er einnig einsleit: ESB-aðild er kynnt sem „eina leiðin" til að koma íslenskri menningu á framfæri, en valkostir eins og EES-samningurinn, tvíhliða viðskiptasamningar eða EFTA-samstarf eru hvorki nefndir né hafnað. Slík einföldun dregur úr trúverðugleika rökstuðningsins. Málflutningurinn er skýlaus kosningaáróður fyrir „já" í þjóðaratkvæðagreiðslunni, sem er fullkomlega lögmætt í skoðanadálki, en lesandinn fær engin verkfæri til að meta fullyrðingarnar sjálfstætt. Höfundur er kynntur sem „viðskiptafræðingur og áhugamaður," en hvergi kemur fram hvort hann tengist hagsmunasamtökum eða pólitísku starfi. Sem skoðanagrein uppfyllir hún lágmarkskröfur, en rökin eru of grunn til að standast nánari skoðun.